تبليغاتX
ياد من باشد تنها هستم!
... ماه بالاي سر تنهاييست !

 

 

 

 

چه بگویم از غم دل به که گویم از جدایی      

 

                             زکدام غصه گویم که دعا کند بیایی

 

تو ز دیده رفتی اما زدلم نرفته ای تو             

 

                        به خدا که در حق تو نکنم چنین جفایی

 

زنگاه خسته من تو گسسته ای ولیکن            

  

                            به دل شکسته من تو همیشه آشنایی

 

به نفیر ناله هایم ره بی خطر نباشد                

 

                          همه غصه تو دارم همه غصه رهایی

 

به دعای  این زمینی نتوان رهاشد ازغم         

  

                             که خدا کند بمیرم به دعای کبریایی

 

به طلوع اشک پاکم که بریدم از همه دل         

 

                        که بسی گلایه کردم و نبرد ره به جایی

 

گله از تو نیست یارا زتو شکوه ای ندارم        

 

                       که به پای ما نوشتند هر آنچه می نمایی

 

سخنی که با تو گفتم به کسی دگر نگویم         

    

                          که کشند عاشقان را به گناه بی ریایی

 

نه دهد کسی به من دل نه دگر به کس دهم دل  

           

                          که کسی وفا نکرد و نکنم دگر وفایی

 

همه قصه دل من همه صحبت عراقی            

  

                      که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی

 

زرهی که من گذشتم نرود دگر گدایی            

     

                      که من عاقبت رسیدم به نوای بی نوایی

 

 

هله عا شقان که تنها همه داغ گریه دارد         

         

                      به  خزان    سر رسیده  ز بهار آشنایی

 

 

     تنها                     2/3/87

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 15:9 توسط v.m.s |

تنها   ترین    نسیمم   در    قلب   کوهساران    

                                       سرگشته چون قناری از نغمه های باران

در کوچه های  تردید   گم   کرده ام   رهم  را     

                                        جا   مانده ام   یقینا   از   کاروان   یاران

نشنیده ام   صدایی  تا    پرکشم    بسویش       

                                       جز  ناله های تلخم از زخمه های خاران

هر سو روم رهی  نیست  تا  راه  خانه  گیرم     

                                       جز  راه  پر  نشیبی  تا  لانه های  ماران

باید   بمانم   اکنون   در   این   کویر   وحشت    

                                       تا  پرده  بر  ندارم  از  دست  پرده  داران

حکم   اسارت   خاک   بر   بخت   ما  نوشتند   

                                        یارب  تحملی  ده  ما را چو روزه داران     

در   چله   بهاری    صدها     خزان  نشستم    

                                       اما   نیامد    آخر     یکدانه   از   هزاران

داغ  دل  شقایق  بر  سینه ام    نشستست     

                                      ترسم  دگر  نبینم  آوای  چشمه  ساران

در سوگ رفتن خویش هر لحظه  می نشینم      

                                       چون جان دهم  یقینا در حسرت بهاران

یارب دو دست خود را سوی تو کردم امشب       

                                       بلکه   گره   گشایی  از   داغ  دلفگاران  

چشمان خیس خود را  افکنده ام به سویت         

                                      شاید  دری  گشایی  زین  غربت فراوان

تنها  منم  که  اینجا  تنها  تر    از    نسیمم         

                                     تنها تر از سبویی در سوگ می گساران

 

                                                                   20/10/84             تنها

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت 14:48 توسط v.m.s |

 

 

 

دیده ام جام و دلم  همچو  سبوست

               بغض  صد ابر بهارم   به   گلوست

داستان    من    و    یاد    غم     یار

               قصه  لاله   و   داغ    دل  اوست

گرچه   می سوزم    ازین  داغ   ولی

              لاله    اندر    بغل    داغ   نکوست

حسرت   وصل   تو ام   در   دل  بود

              درد  تنهایی  تو  در  رگ  و  پوست

عشق را طاقت غم  خوردن  نیست

             مکتب  ماست   که   ایثار  دروست

بشنو    از    ناله    عشاق  شبی

             قصه  هایی  که چو اسرار مگوست

عاقبت  رفتی   و   من  جا  ماندم

               سینه  از آه شبم   عنبر   بوست

سهم    تنها   و    دل  شیدا  شد  

              سینه ای سوخته از محضر دوست

 

                                                                     (تنها) 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن ۰-شعر رو با توجه به نظرت دوستان اصلاح کردم یه بخشی هم خود به خود بهش اضافه شد ! ... اگه بازم ایرادی هست خوشحال میشم بگین

پ.ن ۱- اینم از آخر قصه من تنها !!!

پ.ن ۲- تصمیم گرفتم همه شعرام رو  بزارم تو وب تا با نظرای خوب شما بهترشون کنم آخه می خوام یه مجموعه به یاد موندنی بشه !!! 

پ.ن ۳- از همه کسانی که کمکم می کنن واقعا ممنونم

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 16:25 توسط v.m.s |

 

 

همراه خود  نسیم  صبا  می  برد  مرا

                               یارب چو بوی گل به کجا می برد مرا !!!

با بال شوق ذره به خورشید می رسد

                                  پرواز دل به سوی خدا می برد مرا !!! 

گفتم که بوی عشق کرا می برد ز دست

                                 مستانه گفت دل که را می برد مرا !!!

برگ خزان رسیده بی طاقتم رهی

                                   یک بوسه نسیم  زجا می برد ما !!!

                                                                (رهی معیری )

چیزی برای گفتن ندارم  جز اینکه :

                  از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن !

                                             از دوسان جانی مشکل توان بریند !!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن ۱ - بعضی وقتا آدما چقدر دلشون می گیره !

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن ۲-دلم می خواد خیلی چیزا بگم ولی !

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

                         باشد که از خزانه غیبش دوا کنند !!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

       

 

+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 15:23 توسط v.m.s |

راستی ! یاد من رفت که تنها بودم !

صبر کن ... کجا میروی ! کجا !

آسمان را نبر از این قفس تلخ برون !

سوختم ازشب تار قفس تنگ فراق ... !

 ای آفتاب شب شکن ... برای شکستن ... شبانه مرا روضنه ای از چشمان زیبایت کافیست !  

گوشه ای از مه رویت برای انگیزه فتح قله عشق.  برایم  کافیست!

ولی انگار دوباره رفتی !

و تنم باز میان تو و دل  ... پر پر زد !

صبر کن دوست دمی با من باش !

عشق را پیش رخت بند کشان آوردم !

ومیان تو و من ... رنگ سرخ خود را ... به تبلور بخشید !

جامه کهنه تنهایی ما را به غرابان بخشید !

و بدست من و تو ... سبدی داد که لبریز هیاهوی تو بود !

یادمن رفت که تنها بودم ! یادمان رفت که تنها بودیم !

آسمان از نفس تو متبلور گردید !

برف را پیش کشی کرد و به پایت بارید !

و در آن تنهایی ... از هم آغوشی پاکی و سکوت ...

کودک عشق به دنیا آمد ! 

پس کجا می روی ای دوست ؟ بمان !

صبر کن ! آسمان آبی شد !

چشم زیبای گل سرخ به کودک خندید!

عطرخود را به تن او بخشید !

و تو با یک لبخند ...  باز هم ترسیدی !

به دل پاک تو کودک خندید !

چون مرا خسته و تنها دیدی ... نا گهان خندیدی !

و لبم بوسیدی !

یاد من رفت که تنها بودم !

یادمان رفت که تنها بودیم !!!

کاش برگردی باز ... تا تو را تا تپش لحظه فتح خورشید ...

تا همان دلهره های تردید ...

تا دل صبح ... کنار گل و بید ...

سخت در وسعت آغوش کشم !

وبمانی با من ... تا تمام عمرم  ...

من در افسون گل سرخ شناور باشم !

گفته بودی که میایی یک روز !

و میایی از باد !

ومیایی از دور !

و مرا از قفس هجر رها خواهی کرد !

من رهایم  اکنون  ! و تو با رفتن خویش ... باز در بند فراقم بکشی ! 

پس کجا می روی ای دوست ! کجا !

اندکی نزد من مست بمان !

                                                                            تنها

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 18:57 توسط v.m.s |

به سراغ من اگر مي آييد،

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا، پر قاصدهايي است

كه خبر مي آرند، از گل واشده دور ترين بوته خاك.

روي شن ها هم، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي

است كه صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت جاري است.

***

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك  بر دارد

چيني نازك تنهايي من.

سهراب

 

+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 21:10 توسط v.m.s |

 

دلم گرفته اي دوست

 

دلم عجيب براي خودم مي سوزد !

 

و همچنين براي تو !

 

هر روز را سر می کنیم به امید فردا !

 

ولی مي ترسم !

 

مي ترسم فردا ...يا من  نباشم ... يا فردا نباشد !

 

مي خواهم حركتي كنم !

 

مي خواهم تا دست تنهايي  آخرين شاپر را از بالم نچيده است

 

يك بار ديگر تا  آسمان عشق پرواز كنم !

 

مي خواهم تا خواب سنگين غفلت چشم هاي خسته از دوريم را براي هميشه نبسته است

 

يك بار ديگر براي آخرين بار چره فرتوط خويش را در آينه آب  نگاه كنم

 

مي خواهم تا  آخرين لبخند را دست سر نوشت  از لبهايم نگرفته است

 

يك بار ديگر شاد باشم

 

مي خواهم با تو باشم

 

شايد فردا نباشد . امروز مي خواهم با تو باشم

 

شايد فردا نباشم !

 

پس حتي اگر امروز را فقط باشم

 

همين امروز را هم  نبايد تنها باشم !

 

باز یا تو افتادم !

 

دلم عجيب گرفته است !

 

كاش مي دانستي كه چقدر دلم برايت تنگ است !

 

کاش می دانستی چقدر غمناک است که به پای فرشته ای که هیچ وقت با تو نخواهد بود

 

سالها بنشینی !

 

روز ها و ماه هاست كه سعي مي كنم عكس تورا با خود حمل نكنم !

 

ولي اي كاش مي شد !

 

اي كاش مي شد كه تو را نخواست !

 

و چشم بست

 

و تورا نديد !

 

ياد تو كردم ... اندكي دلم باز شد !

 

ولي افسوس كه مثل هميشه

 

ثانيه اي ديگر دلم مي گيرد !

 

دلم عجيب براي خودم مي سوزد !

                                                                               تنها

+ نوشته شده در یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 23:42 توسط v.m.s |

 


در ابعاد  این عصر خاموش ...

من از طعم تصنیف در  متن ادراک یک کوچه تنها ترم !

بیا تا برایت بگویم که چقدر تنهایی من بزرگ است !

و تنهایی من شبیخون حجم تورا پیشبینی نمی کرد!

و خاصیت عشق این است !


کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم و آنوقت میان دو دیدار قسمت کنیم !

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم ...

بیا زودتر چیزها را ببینیم !

و بین عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض

زمان را به گردی بدل کنیم !

بیا آب شو مثل یک واژه دز سطر خاموشیم !

در این کوچه هایی که خاموش هستند من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم !

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصتکاک فلزات !

اگر کاشف معدن صبح آمد صدا کن مرا !

و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشتهای  تو بیدار خواهم شد !

                                                                                               ( سهراب )

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مهر 1386ساعت 16:23 توسط v.m.s |

قلم را بردار ...  ای دوست بنویس!

هیچ نپرس !

 که مجال صحبت نیست !

فقط بنویس ! بنویس دیشب دلی شکست !

بنویس دیشب گلی از سرمای دوری پژمرد !

بنویس که هیزم  تنهایی من مهتاج شعله های حضور توست !

بنویس ! 

بنویس آری باز هم بنویس !


بنویس که در این زندان تنهایی ... دلم باز هوای ترانه کرده است !

بنویس که چشم های خیسم تورا در خویش موج می زنند !

و بنویس که  باز  در آتش بازی تنهایی و دروغ پروانه ای را دوش بر سلیب  شعله های
 

تنفر کشیده اند !

و عشق پای برهنه تابوت خویش را بر دوش کشید !

بنویس که باز بغض سکوتم را شبیخون یاد تو درهم شکست !

بنویس ... بنویس که درین تنهایی تنها نوشته های توست که می ماند !

و تنها تویی که جنبش را در این تن فرتوط خلق می کنی !

و چقدر زیبا خلق می کنی !

پس برای تسلای تنهایی من هم شده بنویس !

بنویس ... بنویس !                                            وحید ( تنها)

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 15:50 توسط v.m.s |

 سرد تر از نگاه كودكي به دستان ترك ترك از گرماي عشق پدر!

به چشمان تو نگاه مي كنم !

 و گرم تر از دستان پدر !

دستان سرد تو را مي گيرم !

 و چهره سرد تو را كه با اكراه به من مي گويی سلام !

 در ياد خود ثبت مي كنم !

 

تا زمانی که در اوج تنهايي ...

سرماي دوريت استخانهايم را مي سوزاند !

 با آتش ياد تو....... زنده بمانم !

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم مهر 1386ساعت 20:47 توسط v.m.s |

JavaScript Codes